آرشیو خبر کد خبر: 14620     
گفتگو با نوذرپور

فساد ساختاری در واگذاری پروژه های عمرانی

شهرنوشت / محمدامین صالحی
با تغییر مدیریت شهرداری تهران، دامنه تغییرات به منطقه ۲۲ رسید و قاسم مولایی، جای خود را به علی نوذرپور داد. همین مسئله سبب شد که برای بررسی حواشی و شایعات مختلفی که این سال‌ها درباره این منطقه جوان شهر تهران وجود داشت به سراغ نوذرپور، شهردار جدید اما باتجربه این منطقه برویم.
تاریخ انتشار :۱۳۹۶ شنبه ۱۶ دي ساعت 14:46

به گزارش پایگاه خبری شهر تهران، «ناموزون» شاید نخستین تصویری باشد که در هنگام عبور از از اتوبان همت و با دیدن اراضی چیتگر که حالا نام منطقه ۲۲ شهر تهران را یدک می‌کشد، به ذهن خطور کند. برج‌های بلندی که بی‌هیچ نظم و قاعده‌ای کنار منازل سه یا چهار طبقه جا خوش کرده‌اند. البته نمی‌توان آسمان صاف و شفافی که تا پشت کوه‌های البرز کشیده می‌شود را نادیده گرفت.

این منطقه ناموزون و بدقواره که قرار بود روزی محور گردشگری تهران شود، در سال‌های اخیر به منطقه‌ای تبدیل شد که هر روز بخشی از معضلات و مشکلات، از گوشه و کنارش سر بیرون می‌آورد و ساکنانش را ناخشنود‌تر از قبل می‌کند؛ از نبود زیرساخت‌ها زیست شهری گرفته، تا مشکلاتی که پیمانکاران سودجو برای اهالی به وجود آورده‌اند. در سال‌های اخیر تقریبا روزی نبود که رسانه‌ها، نامی از منطقه ۲۲ نبرند و به دریای معضلات آن سرک نکشند.

با تغییر مدیریت شهرداری تهران، دامنه تغییرات به این منطقه رسید و قاسم مولایی، جای خود را به علی نوذرپور داد. همین مسئله سبب شد که برای بررسی حواشی و شایعات مختلفی که این سال‌ها درباره این منطقه جوان شهر تهران وجود داشت به سراغ نوذرپور، شهردار جدید اما باتجربه این منطقه برویم. او کار‌شناس ارشد برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای است و فهرست سوابقش؛ معاونت سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های وزارت کشور، نایب‌رئیسی ستاد هماهنگی امور ایمنی، ریاست کمیته آمایش، مسکن و شهرسازی دبیرخانه مجمع تشخیص مصلحت نظام و ریاست هیئت‌مدیره جامعه مهندسان شهرساز ایران به چشم می خورد.


* در این سال‌ها انتقادات و خبرهای زیادی  درباره منطقه ۲۲ وجود داشته است.  مشاهدات شما در این مدت چقدر با این انتقادات همراه است؟

بنده کمتر از 3 ماه است که در منطقه حضور دارم؛ بنابراین زمان بیشتری می‌طلبد که اطلاعاتم درباره مسائل بیشتر و دقیق‌تر شود. اما اولین کاری که بنده در منطقه آغاز کرده و به تمامی زیر مجموعه خود نیز ابلاغ کردم، این بود که بنا را بر عدم انجام کارهای خلاف قانون گذاشتیم. حتی تلاش کرده‌ایم اگر در مسئله‌ای قانون مسکوت بود، برای آن، جایگاه و مستند قانونی از لابه لای قوانین، مقررات و مصوبه‌ها پیدا کنیم. بنابراین رویه گذشته که نسبت به قانون با اغماض و تسامح برخورد می‌کرد را ممنوع کردیم.


*مهم‌ترین موردی که در این خصوص با آن مقابله کردید، در چه حوزه‌ای بود؟

مهم‌ترین مسئله، در حوزه شهرسازی است؛ از زمانی که به منطقه آمدیم، هیچ پروانه ساختمانی را خارج از ضوابط و مقررات طرح تفصیلی امضا نکردیم. از هر گونه ساخت و ساز غیرمجاز خارج از پروانه یا بدون پروانه نیز جلوگیری کردیم. اما در برخی از پرونده‌ها مشاهده می‌شود که به طور مثال در نقطه‌ای، طرح تفصیلی کاربری مسکونی را در نظر گرفته بوده، اما تخلف صورت گرفته و برای آنجا مجوز کاربری اداری صادر شده است.

یکی دیگر از موارد مورد بحث، مسئله تراکم بوده است؛ مشاهده می‌شود که در برخی نقاط، تعداد طبقات بیشتر از اختیاراتی بوده که مدیریت شهری وقت داشته است. چرا که طرح تفصیلی برای این منطقه، حداکثر ۱۱ طبقه را مشخص کرده است البته در بندهایی هم که در این طرح وجود داشت، اختیاراتی را به مدیران شهری داده بود تا بتوانند مجوز تراکم بیشتری را نیز صادر کنند، اما پس از شورای عالی شهرسازی معماری اینکه آن بند‌ها نیز لغو شد، بازهم‌‌ همان رویه گذشته ادامه پیدا کرد. آن‌ها معتقد بودند که تا زمانی که از سوی مرکز به آن‌ها ابلاغ نشود، نمی‌توانند رویه جدید را به کار گیرند. همین رویه تا زمانی که مدیریت منطقه تغییر پیدا کرد، ادامه یافت. در نتیجه ما در منطقه شاهد ساختمان‌های ۲۱ و ۲۲ طبقه‌ای هستیم که متاسفانه بر خلاف قوانین و مقررات صورت گرفته است.

یکی دیگر از مشکلاتی که در این خصوص با آن مواجه هستیم، مسئله مجوزهایی است که پیش از این صادر و برای مردم پروانه و حقوقی تعریف شده است. در نتیجه باید برای حل این معضل هم الان با این مسئله روبه رو هستیم که پروانه‌هایی صادر شده و کاری نمی‌توانیم انجام دهیم. به دلیل اینکه اکثر این پروژه‌ها هم بزرگ مقیاس هستند، مربوط به یک نفر یا دو نفر نمی‌شود و باید راهکاری اساسی برای آن اندیشیده شود.

یکی دیگر از بحث‌هایی که در این خصوص وجود دارد، در حوزه شهرسازی و عمرانی است؛ دستگاه‌های اجرایی طبق قانون اگر درصدد انجام برون سپاری هستند، باید طرح‌های خود را به صورت مزایده یا مناقصه برگزار کنند. حال نکته اینجاست که در برخی از پرونده‌ها این اتفاق رخ نداده است؛ مثلا فرض کنید در یک پروژه عمرانی، یک پیمانکار قراردادی را برای یک پروژه خاص با شهرداری می‌بندند. اما پس از انجام پروژه، بدون انجام دادن تشریفات قانونی، به صورت مجدد با شهرداری قرارداد بسته است.


*مقصر این ماجرا کیست؟

مسئله اینجاست که پیمانکار گناهی در این قضیه نداشته، هرچند که بالاخره او هم می‌دانست که باید این چارچوب را رعایت کند. ولی کارفرما به او گفته این کار را انجام بدهد، او هم این کار را انجام داده است. در این خصوص ضوابط مربوطه در آیین نامه مالی رعایت نشده است، سوالی که مطرح می‌شود این است که چرا این کار به این پیمانکار سپرده شده است؟ دومین سوال این است که چرا کار بدون قرارداد به آن سپرده شده؟

در حال حاضر ما در منطقه ۲۲ با طلب‌های میلیاردی روبرو هستیم که هیچ کدام نه تشریفات برای آن‌ها رعایت شده و نه قراردادی با آن‌ها منعقد شده است؛ البته ظاهرا این روش در تمامی مناطق تهران نیز وجود داشته که پیمانکاران صرفا براساس دستور شفاهی شهرداران کار را انجام می‌دادند، بعد هم گزارش و سندشان را ارائه و در ‌‌نهایت هم به تفاهم می‌رسیدند و تسویه حساب می‌کردند.


* پس ما با یک فساد ساختاری مواجه بودیم!

بله، می‌توان اینگونه گفت. البته بیشتر این شبهات در پروژه‌های عمرانی وجود دارد.


* وقتی در مورد پیمانکار صحبت می‌کنیم، منظورتان پیمانکاران خصوصی است یا خصولتی؟

پیمانکار خصوصی!. روشی در شهرداری تهران وجود دارد که کار را به شرکت‌های وابسته به شهرداری می‌سپارند. وقتی کار را به شرکت‌های وابسته به شهرداری می‌دهید، مجاز هستید که مقررات مربوط به برگزاری و فراخوان مزایده یا مناقصه را رعایت نکنید. حال با وجود این شرایط چه اتفاقی می‌افتد؟ آن شرکت که خودش این کار را انجام نمی‌دهد، بلکه این کار را به یکی از شرکت‌های خصوصی می‌دهد و درصد خود را برمی دارد.


*در این روش مفسده‌ کجا رخ می‌دهد؟

مفسده آنجایی رخ می‌دهد که اولا امکان ایجاد بخش خصوصی توانمند را می‌گیرد. نکته دیگر این است که امکان نظارت هم کم می‌شود، چون به هر حال با شهرداری روبه رو هستید. تبعات بعدی این است که کار با هزینه بالایی تمام می‌شود؛ یکی از دلایلی که همیشه می‌گفتند تهران گران اداره می‌شود، همین موضوع است.

سرانه هر شهروند تهرانی از مجموعه اقدامات عمرانی، خدماتی، رفاهی که شهرداری تهران انجام می‌دهد، معادل دو میلیون تومان به ازای هر نفر است، اگر بودجه شهرداری تهران را بر جمعیت شهر تهران تقسیم کنید، دو میلیون تومان می‌شود، اما در اصفهان، مشهد، شیراز و کلانشهرهای دیگر این سرانه معادل یک میلیون تومان است. با این تفاسیر آیا می‌توانیم ادعا کنیم خدماتی که در تهران ارایه می‌شود، دو برابر کیفیت و کمیت خدماتی است که شهرداری اصفهان به شهروندان ارایه می‌کند؟

در پاسخ باید گفت که نمی‌توان چنین ادعایی را مطرح کنیم. به همین دلیل است که تهران گران اداره می‌شود. چرا که این سرانه دو برابر است. و دلیل آن هم این است که کار را به شرکت‌های وابسته به شهرداری گران داده بودند.


* نکته‌ای که در خصوص برخی از پیمانکاران مطرح می‌شود، این است که بسیاری از این پیمانکاران با طی مراحل قانونی یا عدم رعایت این مسیر، ساخت و سازهایی به خصوص در بخش مسکن انجام دادند. اما برای اینکه عوارض شهرداری را پرداخت نکنند، دنبال پایان کار نرفته‌اند و درحال حاضر برای مردمی که در مجتمع‌هایی که به دست آن‌ها ساخته شده، معضلاتی به وجود آمده است. چرا که با عدم دریافت پایان کار، سندی صادر نشده و ساکنان قادر به انتقال مالکیت منازل خود نیستند. آیا برای این معضل راهی اندیشیده‌اید؟

در خصوص مسئله پایان کار، هیچگاه شهرداری به دنبال افراد نمی‌رود، چرا که معمولا افراد و سازندگان هستند که به شهرداری مراجعه و به دنبال اخذ پایان کار خود بوده‌اند. اما با این حال به باور بنده این روند صحیح نیست و باید تغییر کند.

یعنی شهرداری نباید منتظر باشد تا مردم مراجعه کنند، بلکه حتی در مواقعی نیز خود شهرداری باید مراجعه کرده و اگر مشکلات و مسئله‌ای در این خصوص وجود دارد، حل کند. شاید بتوان دلیل این کار را هم این دانست که چون شهرداری در گذشته درآمدهای خوبی داشته، دیگر به دنبال این درآمدهای کوچک نبوده است.


*البته با تجمیع آن‌ها دیگر نمی‌توان گفت که ارقام مورد اشاره کوچک باشد.

این ارقام عموما ریز هستند؛ براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت در منطقه ۲۲ حدود ۱۸۰ هزار نفر است، اما آنچه به عنوان پروانه برای ساخت و ساز صادر شده یا تفاهم‌هایی که برای فردی که قصد دارد ساختمان بسازد، ایجاد شده، نشان می‌دهد که حدود ۴۲۰ هزار جمعیت درحال حاضر در منطقه ۲۲ ساکن هستند. یعنی بنده درحال حاضر به عنوان شهردار منطقه اگر برای هیچ کس دیگر پروانه امضا نکنم، ظرفیت از پیش تکمیل شده است. در حالی که افق این منطقه در طرح تفصیلی ۵۰۰ هزار نفر بوده است.


*یعنی کل طرح تفصیلی پیش خور شده است!؟

بله، تمام شده است. سوالی که در اینجا مطرح می‌شود این است که آیا ما روی همین میزان بمانیم، یا ادامه دهیم؟ اگر بخواهیم ادامه بدهیم باید چه سیاست‌هایی را در سایر مناطق دنبال کنیم؟ این مسئله صرفا در خصوص منطقه ۲۲ دیگر مطرح نیست؛ بررسی‌ها نشان می‌دهد خیلی از مناطق تهران دیگر گنجایش حتی یک متر مربع دیگر را ندارند. اما با این حال نکته‌ای که محتوم این است که تهران جمعیت به خودش می‌گیرد. بنابراین باید سیاست گذاران در دولت و شهرداری برای این مسئله چاره‌ای اندیشیده و تعیین تکلیف کنند که آیا ظرفیت جمعیت پذیری منطقه‌ای مثل ۲۲ که هنوز ظرفیت و امکان ساخت و ساز دارد، بیش از این ۵۰۰ هزار نفر برود یا خیر و اگر قرار است این افزایش صورت گیرد، تا چه زمانی باید برای آن برنامه ریزی کرد؟


*با توجه به نکاتی که مطرح کردید، آیا زیرساخت‌های منطقه ۲۲ ظرفیت همین تعداد را نیز دارد؟

خیر، به طور مثال در بحث آموزش و پرورش ما ضعف‌های جدی در منطقه داریم؛ آماری که از مسئولین آموزش و پرورش به دست ما رسیده، حاکی از آن است که ۱۴ هزار نفر از دانش آموزان منطقه ۲۲ در سایر مناطق درس می‌خوانند. این رقم بسیار بزرگی است و باید هرچه سریع‌تر راه حلی برای آن اندیشیده شود، چرا که مشکلات بسیار جدی در سرانه آموزش و پرورش داریم.

ما همکاری‌هایی را آغاز و شورایی به نام شورای آموزش و پرورش منطقه ایجاد کرده‌ایم. این شورا مسئولیت رسیدگی به مشکلات آموزشی را در منطقه به عهده دارد و در تلاش است که آن‌ها را احصاء کند تا بتوانیم با کمک مسئولین، خیرین و سازمان‌های مردم نهاد، کمبود سرانه‌ها را نیز حل کنیم.

در حوزه ورزش نیز سرانه‌های ما پایین است؛ در جلسه‌ای که با مدیرکل ورزش تهران داشتیم، مقرر شد که شورایی همانند شورای آموزش و پرورش ایجاد کنیم تا به مسئله کمبود سرانه‌های ورزشی در منطقه بپردازد. در واقع می‌توان گفت که در تمامی سرانه‌های خدماتی ما با مشکل مواجه هستیم.


*زندگی کردن در منطقه ۲۲ تا چه میزان با استاندارد‌ها فاصله دارد؟

سرانه هفت گانه مشخص است. وضع موجود مشخص است. طبق طرح تفصیلی، استاندارد‌ها هم معین شده است. کمبود‌ها هم شناسایی شده است. بنابراین ما یک بحث جدی روی سرانه‌ها داریم که باید به استانداردی که طرح تفصیلی مشخص کرده، برسد.

در حوزه حمل و نقل نیز با مرکز جلسه داشتم و بحث‌های جدی را در این خصوص مطرح کردیم. اولین اقدامی که در این خصوص انجام گرفته، استفاده از نظرات یک شرکت مشاور فرانسوی در خصوص مسئله مترو است. این تیم کار‌شناس درحال بررسی جوانب مختلف هستند تا ببیند می‌توان یک خط را به این منطقه اختصاص داد و یا اینکه می‌توان یکی از خطوط را تا این منطقه ادامه داد یا خیر؟ نتایح بررسی‌های آن‌ها در خرداد یا اردیبهشت نهایی می‌شود و بعد از تصویب در مراجع ذیربط، کار رساندن مترو به منطقه ۲۲ آغاز خواهد شد.


*در خصوص اتوبوس رانی وضعیت به چه صورت است؟

در خصوص مسئله اتوبوس رانی نیز نکته حائز اهمیت این است که خطوط فعلی دیگر جوابگوی نیازهای منطقه نیست. بخش عمده اتوبوس‌ها فرسوده هستند. البته این مسئله به منطقه ۲۲ ختم نمی‌شود، چرا که ۷۵ درصد اتوبوس‌های کل تهران در سال جاری به فرسودگی می‌رسند که و سن آن‌ها به بالای هشت سال می‌رسد، در نتیجه طبق مصوبه دولت دیگر نباید در شهر تردد داشته باشند.

بنابراین اگر دولت بخواهد در این خصوص سختگیری کند، باید این اتوبوس‌های را از رده خارج کند، اما در عین حال باید منابع آن را نیز تامین کند. به نظرم در برنامه ششم مقرر شده که سالی سه هزار دستگاه اتوبوس وارد شود.

شهرداری تهران سال گذشته می‌گفت ۶۸درصد جابه جایی شهری توسط ناوگان حمل و نقل عمومی انجام می‌شود، اما این رقم اشتباه بوده و قطعا این طور نیست؛ براساس اعلام شهرداری تهران، در سال گذشته ۱۸ درصد جابه جایی‌ها توسط مترو، ۳۰ درصد تاکسی، ۲۰ تا ۲۲ درصد اتوبوس صورت گرفته است. این آمار اعلامی صد در صد اشتباه است. به دلیل اینکه مطالعات مبدا و مقصد در تهران انجام نشده، بنابراین نمی‌توانیم در این خصوص آمار دقیقی را ارائه دهیم.

البته متاسفانه در برنامه ششم نسبت به برنامه قبل، افت داشتیم؛ طبق آماری که از وزارت کشور داشتیم موید این نکته بود که سهم ناوگان حمل و نقل شهری در سفرهای درون شهری در ابتدای برنامه پنج ساله پنجم، ۵۴ درصد بود، ولی در انتهای برنامه پنج ساله پنجم این میزان به ۴۵ درصد کاهش یافت، یعنی سرمایه گذاری که باید در حوزه حمل و نقل انجام می‌شده در هفت ساله گذشته انجام نشده است.

در این بخش هم دولت و هم شهرداری در این زمینه کم گذاشته‌اند؛ یعنی دولت پولی نداشته که برای این امر اختصاص دهد، اواخر دولت دهم هم احمدی‌نژاد‌ این مسئله را‌‌ رها کرده و دامنه همین بی‌توجهی به دولت دوازدهم نیز سرایت کرد.

همچنین لازم به ذکر است که در منطقه ۲۲ در بعضی از خطوط امکان احداث BRT وجود دارد. البته این مسئله در حد فرضیه است که باید مطالعات بیشتری در خصوص آن صورت گیرد. ما می‌توانیم تا زمانی که مترو احداث شود، خطوط بی‌آر تی را ایجاد کنیم. چرا که ما در محدوده‌ای قرار داریم که جمعیت بسیار زیادی از کرج به تهران می‌ایند و بالعکس. در نتیجه می‌توان با راه اندازی این خط کمک بسیار بزرگی به شهروندان تهرانی و کرجی کنیم؛ روزانه ۲۲۰ هزار تا ۴۰۰ هزار وسیله نقلیه از کرج به تهران در حال تردد است.

 

* شواهد در منطقه 22 نشان می‌دهد که یک تکه از کیک تهران را بریده‌ و یک سری پروژه‌های بلند پروازانه را تعریف کرده‌اند. همین روند سبب شده که خطرات بالقوه‌ای برای این منطقه به وجود آمده و در صورت عدم رسیدگی، به یکی از مناطق حاشیه نشین تهران تبدیل شود. برنامه شما برای این موارد چیست؟

بله، این خطر همواره منطقه ۲۲ را تهدید می‌کند؛ مهم‌ترین مسئله‌ای که این عامل را تشدید می‌کند، عدم وجود سیستم حمل و نقل عمومی است. یعنی با حمل و نقل عمومی این ارتباط را می‌توانیم برقرار کنیم و منطقه ۲۲ را از خطر حاشیه نشینی دور کنیم. قاعدتا به تنهایی نمی‌توانیم این کار را انجام بدهیم، شهرداری مرکز نیز باید در این خصوص ما را یاری دهد و کاری انجام دهد. البته در خصوص بحث خط BRT مذاکراتی بین شهرداری تهران و وزارت راه و شهرسازی در جریان است؛ وزارت راه و شهرسازی مشاوری را هم در نظر گرفته است.


* یکی دیگر از نکاتی که در خصوص منطقه ۲۲ مطرح می‌شود، زلزله خیز بودن این قسمت از شهر است؛ همانطور که مطلع هستید، منطقه ۲۲ روی گسل شمال قرار دارد. بنابراین به نظر شما تا به امروز چه اقداماتی برای این مسئله صورت گرفته است؟ آیا ساختمان‌های این منطقه تحمل زلزله را دارند؟ به نظر می‌رسد که بسیاری از ساختمان‌های این منطقه شباهت‌های زیادی با ساختمان‌های مسکن مهر دارند.

زلزله مسئله‌ای است که تهران دیر یا زود با آن مواجه خواهد شد؛ برخی از ساختمان‌هایی که در این منطقه ساخته شده‌اند در نزدیکی گسل قرار دارند و امکان خطر زیادی هم برای آن‌ها وجود دارد. بحث جدی که در مورد زلزله می‌توان مطرح کرد سازمان مدیریت بحران است.

تنها شهرداری که در ایران از سازمان مدیریت بحران برخوردار است، شهرداری تهران است. این سازمان وظایف زیادی دارد، اما تشکیلات آن در مناطق در حد یک دبیر ستاد مدیریت بحران است، بدون اینکه از ظرفیت‌های لازم برای مقابله با بحران برخوردار باشند. البته زیرساخت‌هایی نظیر سوله‌ها ایجاد شده است، اما بحث جدی این است که ایمن سازی این ساختمان‌ها در دستور کار نبوده است.


* یکی دیگر از مسائلی که همواره در خصوص منطقه ۲۲ مطرح بوده، مسئله بحران جابجایی هوا از کریدور غرب به شرق و ممانعت برج‌های منطقه از ورود هوا به تهران است. برای این مسئله چه سازوکاری اندیشیده‌اید؟

خیلی از موضوعاتی که الان مطرح است، پشتوانه مطالعاتی و تحقیقاتی ندارند؛ برخی از اظهارنظرهایی که در مورد موضوعات می‌شود تحقیق و مطالعه‌ای انجام نشده که نشان بدهد برج‌هایی که در منطقه ۲۲ قرار دارد، تا چه میزان در انسداد هوا از غرب به شرق موثر. البته این مسئله را باید در نظر داشت که نمی‌توان به طور کلی منکر این مسئله شد، اما باید مطالعه و تحقیقی شود که این برج‌ها تا چه میزان در این روند نقش دارند. اما با این حال تنها چیزی که می‌توان گفت این است که ساختمان‌های فعلی با این حجم، در طرح تفصیلی دیده نشده و قرار نبود این همه ساخت و ساز در منطقه صورت گیرد. به هر حال مسئله اصلی این است که برج‌ها بدون تامین سرانه‌ها ایجاد شده‌اند؛ در برج‌ها متناسب با تعداد واحدهای مسکونی فاضلاب ایجاد نشده و همین مسئله یکی از بحث‌های ماست.


* دقیقا یکی از بحث‌هایی که مطرح می‌شود این است که طبق طرح تفصیلی باید هفت مرکز تصفیه فاضلاب راه اندازی می‌شد. تا به امروز آیا طبق طرح عمل شده است یا خیر؟

بعضی‌ از ساختمان‌ها در حد سیستم سپتیک و بعضی‌ها در حد چاه جذبی عمل کرده‌اند؛ بنده معمولا صبح‌ها عادت دارم یک ساعتی را در منطقه پیاده روی می‌کنم هم ورزش محسوب شده و هم بررسی نقاط مختلف منطقه. این پیاده روی‌ها ثمرات بسیار خوبی داشته که می‌توان به صورت مفصل در بحث دیگری به آن پرداخت. بنده در همین حین اگر نکته‌ای نظرم را جلب کند، عکس آن را می‌گیرم.

این پیاده روی‌ها سبب شده که هم ظرفیت‌های منطقه را بیشتر شناسایی کنم و هم متوجه بسیاری از تخلفات که صورت گرفته شوم.

در برخی از پیاده روی‌ها متوجه بوی بسیار ناخوشایند فاضلاب در برخی مناطق به خصوص در شهرک‌های نمونه سپاه شدم. ماجرا از این قرار است که چاه‌های این شهرک‌ها وقتی که پر می‌شود، سرریز می‌کند. به همین دلیل سرریز آن را وارد جوب می‌کنند و وقتی از کنار این جوب‌ها عبور می‌کنید، هم فاضلاب را مشاهده می‌کنید و هم بوی آن را حس می‌کنید.

بنابراین در آن زمان که این حجم ساخت و ساز صورت می‌گرفت، باید تصفیه خانه فاضلاب آن را نیز ایجاد می‌کردند، چرا که سپتیک و چاه‌های جذبی پاسخگوی آن نیست.

خوشبختانه در بحث فاضلاب اتفاقات خوبی در حال رخ دادن است، ولی چون باید در همین خصوص اقدامات دیگری نیز صورت گیرد، فعلا در موردش صحبت نمی‌کنم. منتها گفتنی است که اجرای شبکه فاضلاب آغاز شده و شورای شهر نیز مصوبه‌ای داشته که شهرداری از طریق سازمان سرمایه گذاری ورود پیدا کند تا بتواند به همراه مشارکت‌های مردمی شهرداری تهران، با شرکت فاضلاب قراردادی را منعقد کنند تا سیستم تصفیه فاضلاب را احداث کنند. این مسئله تاکنون عملیاتی و اجرایی نشده اما جزو مباحثی است که من دنبال خواهم کرد.


* می‌توان گفت سرمنشاء مشکلات محیط زیستی که دریاچه خلیج فارس به وجود آورده همین است؟

بو هیچگونه ارتباطی به دریاچه ندارد؛ ما نیز در ابتدا فکر می‌کردم که این دریاچه بو دارد، اما بعد‌ها دریافتیم که بوی بد این منطقه ناشی از سرازیر شدن فاضلاب برج‌ها و شهرک‌ها به جوب خیابان است. دریاچه هم دائما درحال تصفیه شدن است چرا که از رود کن یک شاخه آب وارد دریاچه می‌شود. در واقع ما از وزارت نیرو آب می‌خریم و به آنجا واریز می‌کنیم. همین مسئله سبب شده که به این وزارت خانه بدهکار باشیم.


* این بدهی چه میزان است؟

حق آبه یک بخش بدهی است، اما با این حال در این خصوص نامه‌ای ارسال و طلب خود را مطالبه کرده‌اند. تا همین امروز که من خدمت شما هستم ۱۷ میلیارد تومان به آب منطقه‌ای، ۳ میلیارد تومان به اداره برق و ۴۵۰ میلیارد تومان به پیمانکاران بدهکار هستیم؛ یعنی انبوهی از بدهی از مدیریت گذشته برجای مانده است. به همین دلیل کار جدیدی در منطقه نمی‌توان انجام داد.

دلیل این حجم از بدهی این بوده که شهرداران گذشته براساس عرف کار می‌کردند؛ یعنی براساس اعتبار و ردیف بودجه خود قرارداد منعقد می‌کردند. در حالی که اعتبار پول نمی‌شد. این مسئله مانند آن است که در وزارت کشور نشسته باشیم و بگوییم که در بودجه، برای اتوبوسرانی اعتباری ده میلیارد تومانی دیده شده است. حال مسئول اتوبوس رانی بعد از آن برای آن ده میلیارد تومان قرارداد منعقد می‌کند. در نتیجه باید گفت که تا ۱۰ میلیارد پول نشده و در سیستم وارد نشود، نمی‌توان قراردادی بست. اما متاسفانه مدیران قبلی این کار را انجام دادند. پیمانکاران چه گناهی کرده‌اند که بدهکار هستند؟

 

فایل ها / برچسب ها برچسب ها برچسب هامنطقه22 , علی نوذرپور ,



نام :  
پست الکترونیکی :    
نظر شما :  
کد امنیتی: